Jola

Jola zdecydowała się na wyjazd mając 50 lat. W trakcie kursu językowego musiała dorównywać tempem nauki koleżankom młodszym o ćwierć wieku. Na szczęście ciężka praca, przyjemna osobowość i wrodzona komunikatywność Joli sprawiły, że przeszła przez kurs z pozytywnym wynikiem. W samej Norwegii odnalazła się szybko, a miejsce pracy, do którego trafiła, okazało się być jej stałą “kotwicą”. Po dwóch latach zatrudniła się bezpośrednio w Norweskiej gminie, gdzie pracuje do dziś, bo jak sama mówi “Norwegia to zwyczajnie lepszy kraj do życia”.

Anna

Decyzja o wyjeździe była dla Ani kwestią poprawy bytu. Niełatwa sytuacja życiowa (wlokący się w nieskończoność proces rozwodowy, kredyt, samotne wychowywanie córki) nie ułatwiały skupienia na nauce, ale z drugiej strony silnie motywowały, by “dać radę”. Ania poradziła sobie śpiewające, choć jak przyznaje “początki były trudne”. W samej Norwegii najbardziej urzekły ją krajobrazy, brak stresu, a także system pracy. No i oczywiście zarobki, dzięki którym wszystkie trudne życiowe kwestie udało się szybko rozwiązać i dziś są tylko nieco przykrym wspomnieniem.